Nalan u Handan

Klasik edebiyat, üzerine yapılan bütün çalışmalara rağmen gizemini korumuştur. Her yeni eser yeni bir dünyanın kapısını aralamakta yeni bir kanaate zemin teşkil etmektedir. Benimsenen kolektif üslûp anlayışını bozmadan ortaya konan yeni ve orijinal ferdi ifade biçimlerini hayretle müşahede ediyor çizgileri birbirine yaklaştıkça özgünleşen ve renklerini gizleyen büyüleyici bir resmin karşısındaymış gibi hangi boyutu seyrettiğimiz konusunda şaşırıp şüpheye düşüyoruz. Klasik şiir üzerine yaptığımız mütevazı çalışmalardan edindiğimiz intibayı arz edecek olursak: Hepsi icazetli ve usta olan, ses frekansları ve nazariyat bilgileri birbirine yakın bu koristlerden bazıları kolektif üslûbun gerektirdiği makam anlayışıyla bazen solo söylemek şansına da sahip olmuştur diyebiliriz. İdea veya idealler üzerine kurulan bu klasik anlayışta neyin ifade edildiği değil nasıl ifade edildiği önemlidir.
Mûyî XVI. yüzyıl şairidir. Onun hakkında bilinen belki sadece bundan ibarettir. Şairin kendini kendine anlattıran Nalan u Handan hasbıhalinin günümüze kadar gelmiş olması ise ayrı bir nükte gibidir. Bu nüktenin bir başka cephesi eserin sebeb-i telif kısmında, “Yanuma uğramasun kimse zinhar / Ki soran hâlümi olur günehkâr” şeklinde ifade edilmiştir.
Nalan u Handan’da şairin başından geçen bir aşk hikâyesi işlenmiştir. Yaptığımız çalışma ile eseri dil üslup ve anlayış itibariyle gelenek bağlamında değerlendirmeye çalıştık. Klasik edebiyatın bilinmeyen yönlerine katkımız olduysa kendimizi bahtiyar addederiz.